Publicaties

Dit proefschrift formuleert een gesloten wereld waarin de waarnemer niet buiten het universum staat, maar er intrinsiek deel van uitmaakt. Deze positie wordt in de klassieke wetenschap regelmatig over het hoofd gezien. Op kwantumniveau wordt het echter onvermijdelijk: je neemt iets waar terwijl je zelf onderdeel bent van hetgeen je waarneemt.

De discussie tussen Niels Bohr en Albert Einstein draaide hier decennialang om, en is tot op de dag van vandaag niet beslecht. Het Dubbelspletexperiment maakt hetzelfde zichtbaar: het maakt uit of je observeert of niet. Dit proefschrift legt uit waarom de positie van externe waarnemer in de klassieke wetenschap onmogelijk te handhaven is.

Het centrale gedachte-experiment is dat van het stilgezette universum. Als het universum volledig tot stilstand zou komen — geen beweging, geen verandering — dan vallen begrippen als tijd, vrije wil en oorzaak-en-gevolg uit elkaar. Ze blijken geen fundamentele eigenschappen van de werkelijkheid, maar ervaringen die ontstaan vanuit een beperkt waarnemersperspectief.

De consequenties zijn groot: Einsteins blokheelal kan niet langer als uitgangspunt dienen, de Schrödingervergelijking komt onder druk te staan, en de discussie tussen Bohr en Einstein over determinisme en indeterminisme wordt grotendeels overbodig. Alles verloopt volgens het vaststaande universele proces van het eenrichtingscontinuüm.

Dit proefschrift presenteert hetzelfde fundamentele argument in het Engels en formuleert een gesloten wereld waarin de waarnemer — in welke hoedanigheid dan ook, biologisch of anderszins — niet buiten het universum staat maar er intrinsiek deel van uitmaakt.

Met behulp van het gedachte-experiment van het stilgezette universum toont het werk aan dat tijd, vrije wil en verandering geen fundamentele eigenschappen van de werkelijkheid zijn, maar ervaringsmatige begrippen die voortkomen uit een continu, gericht universeel proces. Als het universum volledig tot stilstand zou komen, houden deze begrippen op van toepassing te zijn — wat hun aard onthult als perceptueel, niet ontologisch.

Het proefschrift betoogt dat wat wij vrije wil of keuze noemen onze menselijke ervaring is van een veel dieper proces waar wij niet buiten kunnen treden. Het vormt een brug tussen de klassieke fysica — van Newton tot de hedendaagse kwantumtheorie — en biedt een nieuwe, reflexieve wetenschappelijke methode waarin werkelijkheid, waarneming en causaliteit samenkomen in één gesloten, relationeel geheel.

Dit werk onderzoekt de relatie tussen meting, waarschijnlijkheid en fysische werkelijkheid binnen de kwantummechanica. In plaats van het wiskundige formalisme te wijzigen, wordt onderzocht of de probabilistische beschrijving van kwantumverschijnselen beter kan worden begrepen als epistemisch — een weerspiegeling van beperkte kennis — dan als ontologisch, als een inherente eigenschap van de werkelijkheid zelf.

Een conceptueel kader van een statisch universum wordt geïntroduceerd, waarin alle fysische toestanden worden beschouwd als onderdeel van één enkele, vaste totaliteit. Binnen dit perspectief onthullen meetuitkomsten aspecten van een reeds vastliggende structuur, in plaats van nieuwe uitkomsten te genereren door de handeling van waarneming.

Dit artikel positioneert zich binnen de lopende discussies over de interpretatie van de kwantummechanica en draagt bij aan de dialoog over determinisme, waarnemerafhankelijkheid en de aard van de fysische werkelijkheid.

Deze publicatie vormt het vertrekpunt van het bredere onderzoeksproject. Ze legt uit waarom wetenschappers — van Einstein en Bohr tot hedendaagse denkers als Sabine Hossenfelder en Gerard 't Hooft — de waarnemer consequent beschouwen als een buitenstaande entiteit, terwijl ze zelf onlosmakelijk deel uitmaken van het universum dat ze onderzoeken.

De publicatie introduceert het gedachte-experiment van het stilstaande universum als instrument om dit te verduidelijken, en positioneert het onderzoek als een radicaal nieuw inzicht: niet een correctie op bestaande theorie, maar een fundamenteel ander uitgangspunt voor het begrijpen van werkelijkheid, waarneming en causaliteit.

Alles in het universum — inclusief het menselijk bewustzijn, de evolutie en elk kwantumproces — is onderdeel van één continu, onomkeerbaar universeel proces. Toeval, vrije wil en tijd zijn geen fundamentele eigenschappen van dat proces, maar ervaringen van waarnemers die zich niet bewust zijn van hun eigen positie daarbinnen.

Dit proefschrift betoogt dat toeval geen eigenschap van de werkelijkheid is, maar een constructie van beperkte waarneming. De centrale stelling is dat Einstein uiteindelijk gelijk had in zijn deterministische intuïtie — maar dat noch Einstein zelf, noch latere denkers zoals Bohr en 't Hooft volledig hebben begrepen waarom.

Het werk onderzoekt het langdurige debat tussen Einstein en Bohr over determinisme en indeterminisme, en betoogt dat de impasse voortduurde omdat beide partijen het probleem benaderden van buiten het systeem dat zij beschreven. Zodra de waarnemer wordt begrepen als een intrinsiek onderdeel van het universum — niet als een onafhankelijke toeschouwer — lost de schijnbare willekeur van kwantumgebeurtenissen op in een kwestie van beperkte kennis, niet van fundamentele onbepaaldheid.

Toeval is in dit kader een epistemisch verschijnsel: het ontstaat overal waar een gepositioneerde waarnemer geen toegang heeft tot de volledige causale keten. Het universum zelf opereert zonder toeval. Wat wij kans noemen is altijd, in de kern, de grens van wat wij kunnen zien.

Dit artikel introduceert het Radicaal Continuüm: een tijdloos ontologisch raamwerk waarin het universum bestaat als één ononderbroken continuüm van processen — zonder verleden, heden of toekomst. Tijd is geen fundamentele grootheid maar een emergent verschijnsel dat voortkomt uit embedded waarneming.

Het raamwerk herformuleert determinisme als een structurele eigenschap van het continuüm, onafhankelijk van temporele causaliteit. Het biedt een vierde uitweg naast de drie klassieke alternatieven voor Bell's ongelijkheid — tijdloze structurele correlatie — en lost het meetprobleem van de kwantummechanica op zonder bewustzijn als fundamentele grootheid te introduceren.

Het artikel positioneert het Radicaal Continuüm ten opzichte van Einstein, Bohr, Bell, 't Hooft, Barbour, Rovelli, Penrose, Hawking, Wheeler, Tononi en Friston, alsmede de filosofische tradities van Kant, Spinoza en Whitehead. Het gedachte-experiment van het stilstaande universum wordt hier formeel geïntroduceerd als epistemisch instrument.

Beschikbaar in het Nederlands (Het Radicaal Continuüm) en Engels (The Radical Continuum) via hetzelfde Zenodo-record.